Met de GP Rik Van Steenbergen was Bart op zondag 13-10 aan zijn laatste wedstrijd toe.  Veel kopwerk gedaan om kansen van snellere ploegmaat Baugnies gaaf te houden.  Daaropvolgend  uit de wedstrijd gestapt.

Laatste koersmaand (HNB)

Beslissing genomen / Bart stopt volgende maand als profwielrenner

Hallo iedereen,

Sommigen vernamen er misschien al iets van via de krant, maar ik wou toch zelf ook even een woordje extra uitleg geven bij mijn beslissing om een 9-jarige carrière als profwielrenner vanaf volgend jaar te beëindigen…

Ja inderdaad, bijna 9 jaar heb ik ondertussen het geluk gehad om mijn hobby als beroep te kunnen uitoefenen. En dat nadat ik pas goed 2 jaar eerder echt serieus aan het fietsen/koersen ging. Bijna 22 was ik op het moment dat ik mijn eerste vergunning bij de Wielerbond aanvroeg. Nooit met de ambitie om het tot “prof” te schoppen, maar alles ging toch heel snel eens ik me volledig op het competitiewielrennen stortte… een totaal onbekende wereld, alles was nieuw, alles moest ik leren.

Maar bij mijn eerste stapjes in het amateurcircuit kwamen vrijwel meteen mooie resultaten, mijn eerste wedstrijd bij de beloften (Rozebeke) kon ik zelfs al als 1e de finish overschrijden. O.a.  door een sterke wedstrijd op het BK voor beloften kwam ik al snel onder de vleugels van Kurt Van de Wouwer terecht. Bij de opleidingsploeg van Lotto-Soudal kreeg ik de kans een internationaal programma af te werken en kon ik vooral ook heel veel bijleren.

Vooral in lastige rittenkoersen genre Ronde van Luik, Aosta, Willem Tell, … kon ik me meermaals in positieve zin laten opmerken, wat uiteindelijk resulteerde in een profcontract voor 2011 bij het toenmalige Omega Pharma-Lotto.

Zeven jaar zou ik de kleuren van de “Lotto-ploeg” vertegenwoordigen,  met heel mooie momenten, maar uiteraard ook met de inherent aan het wielrennen verbonden tegenslagen.

Hierbij blijven uiteraard mijn overwinningen in de Giro en Ronde van Polen me het meeste bij. Een echte winnaar of pure topklimmer was ik nooit, maar ik ben toch trots op deze overwinningen en op  ereplaatsen in eindklassementen van verschillende Worldtour-rittenkoersen die ik kon behalen. Ronde van Peking , Dauphiné, Ronde van Zwitserland, Ronde van Catalonië, Ronde van Polen, Parijs-Nice, Ronde van Spanje; in al deze wedstrijden kon ik 1 of meermaals bij de beste 20 eindigen.

In 2018 zou ik dan aan een nieuwe uitdaging beginnen bij Wanty-Groupe Gobert. Helaas ging het daar bijna meteen mis, want reeds op mijn 2e officiële dag in het truitje van mijn nieuwe ploeg maakte ik een val met grote gevolgen… Gebroken heup (verplaatste breuk in de femurhals) was het verdict. Het werd een jaar van ellende en met verschillende operatieve ingrepen. In 1e instantie probeerden we de heup nog te redden, maar de schade was dermate aanzienlijk, dat het plaatsen van een heupprothese de enig mogelijke, maar meest drastische optie bleef.

Elf maand leef ik ondertussen met een heupprothese en over de prothese op kan ik momenteel enkel positief zijn. Ik voel amper dat er een hoop kunstmateriaal in mijn lichaam aanwezig is en kan er nagenoeg alles terug mee doen. Ja, zelfs terugkeren op mijn beste niveau leek erin te zitten, want in 1e instantie haalde ik heel snel terug een meer dan behoorlijk niveau. Exact 4 maand na mijn heupoperatie maakte ik mijn comeback in de Ronde van Oman. De eindbalans na deze wedstrijd was enorm positief; ik was nog niet 100% op mijn best, maar haalde desondanks al een meer dan behoorlijk niveau en de komende wedstrijden zou het enkel in stijgende lijn gaan, toch?

Jammer genoeg begon de miserie kort nadien… Ik kreeg tijdens wedstrijden telkens last van een verzurend rechter bovenbeen (andere zijde dan de prothese). Heel frustrerend om tijdens de momenten van de waarheid daardoor te moeten afhaken, terwijl ik qua “ademhaling” nog niet volledig op de limiet zat.

Maar mijn kop laten hangen deed ik in 1e instantie zeker nog niet. De grote drijfveer voor mijn terugkeer, zijnde in topconditie raken tegen de Ronde van Frankrijk, gaf me de motivatie om er alles trachten aan te doen om alsnog dit euvel opgelost te krijgen.  Talloze bezoeken aan ziekenhuizen, osteopaten en kinesisten zouden bijna evenveel tijd in beslag nemen als de fietstrainingen zelf. Maar nergens bleek men een oplossing te kunnen bieden voor mijn klachten tijdens de koersen.

Ik werkte tussendoor telkens mijn wedstrijden nog naar beste vermogen af. Ik deed wat ik kon en al bij al kon ik mijn koersen nog behoorlijk deftig afwerken. Maar het feit telkens op mijn limieten te botsen, om telkens op 80% van mijn kwaliteiten te moeten koersen, het werd mentaal zwaarder en zwaarder om dragen.

Vooral toen ik tijdens de Dauphiné, de generale repetitie voor de Ronde van Frankrijk, merkte dat ik niet het niveau haalde om een plaatsje te kunnen afdwingen voor de Tourselectie, was dat een zware klap… Waarom doe ik dit nog, waarom trainen in weer en wind, waarom keer op keer risico’s nemen, waarom afzien zonder dit in resultaten zien omgezet te worden…

Sinds eind juni borg ik dan ook zo stilaan de hoop op dat ik in 2020 nog wielrenner zou zijn, al hoopte ik stiekem nog steeds op een half mirakel, waarbij de hinder in het been toch plots zou uitblijven…

Maar nu, op enkele weken van het einde van het wielerseizoen verwacht ik niet meer dat die plotse ommekeer er nog zal komen.

Ik heb er dan ook vrede mee dat ik vanaf volgend jaar me in het “gewone leven” een weg zal zoeken. Ik zal stilaan polsen wat de mogelijkheden kunnen zijn. Wie weet kan ik ergens mijn ervaring als profwielrenner, in combinatie met mijn masterdiploma Lichamelijke Opvoeding, gebruiken in een nieuwe job.

Het is jammer dat ik mijn wielercarrière enigszins in mineur en misschien enkele jaren eerder dan gewenst moet afsluiten. Maar globaal genomen blik ik toch zeker met veel dankbaarheid terug op de afgelopen 10 jaar. Ik het er misschien niet alles kunnen uithalen, maar het was een ongelofelijke ervaring, ik kwam onverwacht in een onbekende wereld terecht, heb vele fantastische momenten beleefd op en naast de fiets, heb vele interessante en warme mensen ontmoet, ben op plaatsen geweest waar ik anders nooit zou gekomen zijn, …

Kortom, het is toch een heel mooi hoofdstuk in mijn leven geworden, maar nu is de tijd stilaan gekomen voor een nieuw hoofdstuk…

Vele groeten,

Bart

 

Bart weer op de sukkel (HLN)

Foto’s Bart > Hoogtestage Tignes

Fotoreportage tweede rit Ronde van Oman

“Het was kantje boordje” / Reportage van TV OOST (17-02)

Ook Franse sportkrant L’Equipe besteedt ruim aandacht aan unieke situatie Bart

Sporza-reportage: De Clercq koerst met kunstheup: “Carrosserie werkte tegen, motor is nog niet versleten”

(vrt / 12-02-2019)

Reportage trainingskamp Wanty-Gobert (HLN)

Met kunstheup op weg naar de Tour (HNB)

Bart weldra opnieuw in peloton? (HLN)

Meer operaties dan wedstrijdkilometers (HNB)

 

Heupbreuk blijft parten spelen (HN)

Liefde is… samen revalideren 

(Het Nieuwsblad / 17-02-2018)

Reportage Bart & Sofie op TV-Oost